هفت عنصر اساسی در ذهن آگاهی وجود دارد :
۱-بیقضاوتی :
یعنی بدون پیشداوری و حذف و تأیید با زندگی برخورد کنیم و بخش نهفتهی درستی و نادرستی اتفاقات درون و بیرون خود را نظاره کنیم.
۲-صبور بودن :
یعنی حوصلەداشتن، شکیبا بودن و حق دادن به اتفاقات برای اینکه در زمان مناسب خودشان رخ دهند.
۳- داشتن ذهنی باز :
یعنی درک همه چیز، همانگونه که هستند. یعنی تقسیم نکردن ذهن به سیاه و سفید. یعنی آمادگی کامل درونی داشتن برای روبرو شدن با واقعیتهای زندگی بی کم و کاست، همانگونه که هستند.
۴-اطمینان داشتن :
یعنی مطمئن بودن به اینکه توانایی«ذهنآگاه»شدن در وجود همەی آدمها هست و هر انسانی میتواند این شکل متفاوت بیداری و هشیاری را در تمام لحظات زندگیاش حفظ کند. یعنی یقین داشتن که درستترین شیوەی زندگی، ذهنآگاهی است.
۵- اصالت بخشیدن به بودن به جای سرگرم کاری شدن :
یعنی به جای فرار از لحظەی الان و مشغول ساختن عمدی خود به انجام یک کار (و چه بسا کارهای بیفایده)، بپذیریم که «بودن» و «حضور ذهن داشتن» در لحظەی «اکنون»، بسیار ارزشمندتر از انجام هر کار دیگری است.
۶-پذیرفتن واقعیتهای زندگی در هر لحظه :
به این شکل که اوضاع و اتفاقات و شرایط زندگی خود را همینطوری که واقعاً هست بپذیریم و آنها را انکار نکنیم. در حقیقت با دیدن واقعیت به همین شکلی که هست خود را برای تغییر و اصلاح آن به شکل درست آماده میکنیم.
۷- دلبسته نبودن و رها کردن :
یعنی خود را با هیچ چیز دیگری در این عالم یکی ندانستن و اسیر و دلبسته نبودن به هیچ چیز!
❌اگر این هفت عنصر کلیدی در وجود یک شخص پیدا شود، آن شخص را میتوان یک فرد ذهنآگاه دانست و به محض اینکه یکی از این عناصر از وجود شخص دور شود او از حالت ذهنآگاهی دور میشود. حال فرقی نمیکند که آن شخص پنجاه سال تمرین ذهنآگاهی کرده باشد یا پنج دقیقه. مهم این است که اگر میخواهیم ذهنآگاه باشیم باید همیشه این عناصر کلیدی را در روحیه و شخصیت خود حفظ کنیم و آنها را شناسایی و تقویت نماییم.
