روانشناس خانواده و راهکارهای زندگی موفق

کنترل عواطف و احساسات

احتمالاً این مهمترین کیفیت است، حداقل از دیدگاه تعادل روحی افراد حرفه ای این ویژگی به او امکان می دهد احساسات خود را قاطعانه و مستقل با آنچه برای بیمار اتفاق می افتد تنظیم کند. البته، خود کنترلی عاطفی به این معنی نیست که بعضی از حوادث تاثیری در روانشناس ندارند زیرا به هر حال او فردی با احساس و گذشته است، اما به او این اجازه را می دهد تا احساسات خود را هنگام مواجهه با فرد تنظیم کند، با عصبانیت عزاداری خود کنترلی عاطفی همچنین باعث ایجاد اطمینان در بیمار می شود و درمانگر به عنوان یک فرد پایدار و متکی تلقی می شود.

علاقه مبرم به یادگیری و به روزرسانی اطلاعات

بهتر است بدانید با توجه به پیشرفت روز افزون علم به خصوص در این زمینه، فردی که با عنوان روانشناس فعالیت می کند اما پس از اتمام دوران تحصیلی خود هم چنان هم در پی یادگیری و افزایش دانش خود نباشد به نوعی نمی تواند در این عرصه قدم بگذارد و مشغول فعالیت شود و حتی مرگ این حرفه حساس و حیاتی محسوب می شود.

درگیری احساسات همدردی و دلسوزی

روانشناس ها عمدتا به عنوان فردی که افراد با روحیات و مشکلات مختلف به آن پناه می برند باید روحیه همدردی را در خود تقویت کنند تا بتوانند احساس امنیت را به فرد مقابل القا کنند تا در این صورت نتیجه روند درمانی مثبت پیش رود و حتی فرد را به ادامه رواندرمانی ترغیب کنند.

روانشناس نه تنها باید با فرد مقابل احساس همدردی کند، بلکه باید یک قدم جلوتر برود و خود را به جای بیمار قرار دهد تا احساس خود را احساس کند و آنچه را که فکر می کند بیندیشد. فقط از این طریق او واقعاً می تواند به دیگری کمک کند شخص، زیرا این نگرش به او اجازه می دهد تا اندازه مشکلی را که بیمار تجربه می کند درک کند. در حقیقت، چندین مطالعه آزمایشگاهی توانسته است درک کند که مغز افرادی که بسیار همدل هستند همان واکنش کسانی را دارد که از نزدیک درگیر این مشکل هستند. مثل این است که هنگام خواندن کتاب به شخصیتی می خورید و همان سرخوردگی، درد یا غم را احساس می کنید. اگر روانشناس نتواند همدلی کند، احتمالاً مشکل یا دلیل بیمار را به حداقل می رساند و در نهایت از روش های درمانی نامناسب استفاده می کند.

در نهایت یک روانشناس خوب باید با مراجع  احساس همدلی داشته باشد، چرا که درمانجو با چالش ها، ناکامی، ناامیدی و مشکلات روحی و روانی پیش یک روانشناس می آید و نیازمند یاری است و برای این که یک روانشناس بتواند مشکل مراجع را تشخیص و آن را حل نماید باید درک درستی از موقعیت درمانجو داشته باشد باید بتواند احساس همدلی با مراجع داشته باشد.

گشایش ذهنی

مردم به روانشناس اعتماد می کنند به طوری که غالباً حقایقی را به او می گویند که مغایر سیستم اعتقادات و ارزش های متخصص باشد. در چنین مواردی، روانشناس باید ذهنیت کافی داشته باشد تا درک کند که چرا شخص متبحر به گونه ای رفتار می کند که به اندازه کافی تحمل می کند تا چنین رفتاری را بپذیرد. هنگامی که روانشناس نتواند شخص مقابل خود را بپذیرد، علائم غیر کلامی رد می کند و در نهایت، این موارد توسط بیمار تشخیص داده می شود که احساس راحتی نخواهد کرد و احتمالاً درمان را رها خواهد کرد.

درون نگری

این یکی از ویژگی های روانشناسی است که کمتر مورد توجه قرار می گیرد بلکه یکی از مهم ترین آن هاست. از طریق فرآیند درون نگری روانشناس نه تنها حالت های عاطفی خود را برای درک انگیزه ها و خواسته های خود متعادل می کند، بلکه حتی به دنیای روان نزدیک تر می شود. درون نگری، تنها ماندن با خود، سنگ بنای رشد شخصی است اما همچنین کلیدی برای کشف چگونگی عملکرد ذهن است.

صبر

روان درمانی اغلب فرایندی طولانی است که در آن معکوس اتفاق می افتد. بر خلاف آنچه بسیاری تصور می کنند، عقب ماندگی بیماران بر روانشناس تأثیر می گذارد، زیرا این بخش از روند کار، وی را به زیر سوال بردن روش یا حتی توانایی کنار آمدن با پرونده سوق می دهد. به همین دلیل و از آن جا که کنار آمدن با برخی از رفتارهایی که می تواند بر همه تأثیر بگذارد همیشه آسان نیست، صبر و شکیبایی یک ویژگی ضروری است که هر روانشناس باید داشته باشد.

صداقت

روانشناس باید اعتماد به نفس ایجاد کند تا مردم احساس راحتی کنند و به او مشکلاتی را بگویند که احتمالاً جرات نکرده اند برای کسی آشکار کنند. این احساس اعتماد را می توان با جزئیات کوچک، مانند حرکات بدن درمانگر به دکوراسیون اتاق ایجاد کرد، اما اساس آن در سیستم ارزش روانشناس نهفته است. وقتی شخصی احساس می کند که فرد حرفه ای اعتماد به نفس دارد ، خود او به خوبی می داند، اهداف روشنی دارد و با آن چه فکر می کند سازگار است، آن شخص اعتماد می کند و خود را به روی آن روانشناس باز می کند.

مهارت های ارتباطی سالم

کلمه وسیله اصلی کار روانشناختی است، اما مهارت های ارتباطی محدودیتی ندارند. روانشناس باید بیش از هر چیز شنونده خوبی باشد، باید مراقب زبان بدن بیمار باشد تا بتواند آن را رمزگشایی کند و ایمان و آرامش را از طریق حرکات خود منتقل کند.

• یک روانشناس خوب به دنبال درمان است نه درآمد زایی
  برای این منظور تمرکز و توجه خود را روی فرآیند درمان می گذارد نه این که نگاه خود را به ساعتش بیاندازد که با پایان جلسه از مراجع پول بخواهد.

• داشتن پروانه اشتغال روانشناسی

داشتن مجوز وپروانه اشتغال اولین پیش نیاز یک روانشناس است که بر پایه آیین نامه تنها روانشناسانی که دارای پروانه اشتغال باشند اجازه رواندرمانی را دارند.

• پایبندی به منشور اخلاقی روانشناسی

هر روانشناسی سوگند یاد می کند که از اصول اخلاقی درکار درمانی پیروی کند.

یک روانشناس خوب باید با فرهنگ مردمی که قصد رواندرمانی آن ها را دارد کاملا آشنا باشد و به ارزش های فرهنگی آن ها احترام بگذارد (هرچند خود به این ارزش های شخصی اعتقاد نداشته باشد) او هیچ گاه نباید ارزش های شخصی خود را به مراجع تحمیل نماید.

• دسترس بودن مطب

یکی دیگر از امیتاز های خوبی که برای یک روانشناس خوب در تهران وجود دارد دسترسی آسان افراد به موقعیت مکانی وی می باشد این گونه بدون اتلاف وقتی می توانند به وی مراجعه کنند و از خدمات بهره مند گردند.