تنبیه کودکان

تنبیه کودکان

تنبیه اگر از همان اول محکم  باشد اثر خود را بهتر می گذارد !گربه را باید در حجله کشت،اصطلاح مرسومی  است که در  این موارد  به کار می رود .  گاهی پدر و مادران  به اشتباه فکر می کنند  تنبیه  اگر از همان  ابتدا  شدید باشد  اثر بخشی بهتری خواهد داشت .
یک فرمانده  عاقل  با آتش توپخانه  خود  به سراغ هدف های کوچک  نمی رود  چون می داند  که دیر یا زود  برای شکست  تانک ها،  مجبور می شود  از آتش تفنگ  استفاده کند .  اگر از همان  ابتدا تنبیه کودکان  به سختی اعمال شود،  تنها موجب خشم  و رنجش  فرزندمان  شده ایم  بی آنکه اثر مثبتی  بر آن داشته باشیم .  حتی ممکن است تغییر  موضع دهد  و از راه های  دیگری که چندان  خوشایند نیست  سعی در جبران  آن تنبیه  نماید . اینجا هدف  ما از تنبیه ، تصحیح  رفتار او بوده  نه فاصله  انداختن  بین ما و او!

تنبیه کودکان
نوجوانان زمانی  که از والدین شان  رنجیده می شوند ، به بهای سنگینی  که برای  ضرر رساندن  به والدین  می پردازند ، توجهی ندارند .  مهم  ضربه  زدن به والدین  است. شاید  در این مسیر خطر های بسیار بزرگتری  را متوجه خود  کنند .از طرفی دیگر نیز این گونه  تنبیه ها  فقط به اصلاح  رفتار  ظاهری  آنها  منجر می شود . در حالی که باور ها و افکار  زیر بنایی رفتارشان  همچنان دست  نخورده مانده، لذا با  کوچکترین فرصتی، طبق  میلشان  عمل خواهند  کرد .
گاهی والدین  به این باور  غیر منطقی  دچارند  که روش های  موثر در  اعمال  تنبیه،  سرزنش و  ایجاد احساس  گناه  در آن ها می باشد . اگر سطحی  نگاه کنیم،  منطقی به نظر می رسد  چون چنین نوجوانانی  همیشه طبق میل  والدینشان  عمل می کنند  و ممکن است به مراتب  اجتماعی  خوبی  هم  دست یابند، اما  چون احساسات منفی از کودکی  در ذهنشان  شکل گرفته ، هیچگاه  از خودشان  احساس رضایت  درونی، اعتماد به نفس  و خود  پنداره سالمی  نخواهند  داشت .  هر چقدر  کودک  کوچک تر باشد،  این حرف هایی که والدین  در زمان  عصبانیت  بر زبان جاری می  کنند  و حتی منظوری  هم ندارند،  تاثیر مخرب  تری رویشان  می گذارد . چرا که هنوز  خود پنداره ای  ندارند و  احساس حقارت  به جای  اعتماد  به نفس  نصیبشان  خواهد شد .

زهرا امام روانشناس (خانواده_ ازدواج_ طلاق_ کودک_ نوجوان_ اختلالات جنسی) جهت هر گونه مشاوره می توانید با شماره ی ۲۲۱۸۳۵۲۷ تماس حاصل فرمایید یا به آدرس اینستاگرام زهرا امام مراجعه نمایید .

از جهتی اینان  در زندگی آینده  همواره  در معرض شکست اند .  اگر در نظر  بگیریم  که رمز  موفقیت، تکرار و تمرین می باشد،  اینها چطور  عملی را  که از روی  بی تجربگی، ناشیانه  انجام دادند  و از آن  احساس منفی دارد  را دوباره  انجام دهند .
تنبیه اگر سرزنش  و یا سنگین باشد  این را  به او می گوید  که برای  اینکه مورد  احترام و  محبت قرار بگیری  باید همیشه  تمام کارهایت  را خوب و بدون  عیب و  نقص  انجام دهی،  چیزی که کمال گرایی منفی  نام دارد و با سلامت  روانی فرسنگ ها  فاصله دارد . نوجوانان با تنبیه،  به بدی والدینشان  می اندیشند نه اینکه  کارشان رابد بدانند و  دیگر با  این والدین  بد به راحتی  نمی توانند  ارتباط برقرار کنند .

فرزندانمان را نباید ناکام کنیم!

در سر افراطی  دیگری که  به راحتی  فرزندانشان را  تنبیه و سرزنش  می کنند،  والدینی هم هستند  که تنبیه را که  می تواند در شکل  سالمش، کمک  به تربیت  فرزندشان  کند را مردود  می شمارند  و معتقدند  که نباید  حتی آن ها را ناکام  کرد چه برسد به تنبیه!
یعنی  باید هر نیازی  را برآورده ساخت . او که باید در آینده  با مشکلات دست و پنجه  نرم کند  الان قدری آسایش داشته باشد !
این نگرش غیر منطقی و مخرب است ، اما بهترین روش برای تربیت کودکان چگونه است ؟ کودکی فرصتی است برای  کسب مهارت های اجتماعی و موفقیت های آینده  و اگر از این  فرصت  و با  کمک از محرومیت  های کوچک  استفاده نکرد ، مشکلات  آینده ای وجود  دارد  که زمینه  را برای شکست  های پی در پی  فراهم می آورد .
در طی دوران کودکی  و نوجوانی  باید بیاموزند  که راز شادکامی  واقعی،  کنار گذارندن  مسائل  جزئی  و غیر واجب ، حل نمودن  مشکلات عینی  و لازم و  سازگاری  با مسائل  و مشکلات  حل نشدنیست . بهترین  زمان برای این آموزش  بعد از سال  اول زندگیشان است .  درست بعد از  یک سالگی است که می توان  با محرومیت  های ثانیه ای  و کوتاه مدت   که آرام  و تدریجی  بر زمان  آن ها افزوده  می شود،  تحمل و خود  کنترلی  را در آن ها بالا برد .
سعی در ناکام نساختن  نوجوانان، آن ها را در معرض  افسردگی  قرار می دهد . بدین نحو  که آن ها  را از هیجانات  کوچک  مشکلات  و دست و پنجه نرم  کردن با آن ها  محروم می کند .

پاسخ

11 − 10 =

Call Now Button